Światowy Dzień Poezji – ustanowiony przez UNESCO w 1999 roku i obchodzony 21 marca – ma swój główny cel: promować czytanie, pisanie, publikowanie i nauczanie poezji. Choć oficjalne uroczystości odbywają się w Paryżu, w Żelaźnie również zapanował prawdziwie poetycki nastrój.
Filię biblioteczną odwiedziła klasa VI miejscowej Niepublicznej Szkoły Podstawowej, by wspólnie zastanowić się nad tym, czym właściwie jest poezja. Na pytanie „co to jest poezja?” padła szybka odpowiedź: wiersze. A potem – jak to bywa w dobrym towarzystwie – posypały się nazwiska ulubionych poetów: Wisława Szymborska, Adam Asnyk, Julian Tuwim, Jan Brzechwa.
Wspólne czytanie fragmentu wiersza Władysława Broniewskiego stało się pretekstem do rozmowy o emocjach, które niosą słowa:
„Wiem, że czasem ludzie czytają wiersze i płaczą, a potem sami piszą…”
I tu wydarzyła się rzecz piękna: aż trzy osoby z klasy szóstej – Sara, Gabrysia i Marysia – przyznały, że same piszą wiersze. Tego dnia miały okazję podarować swoje teksty komuś z klasy. Gest prosty, a jednocześnie niezwykle odważny i poruszający.
Cała klasa pracowała w skupieniu, dbając o estetykę, kaligrafię i graficzną oprawę wybranych utworów. W ciszy, ale z wielką uważnością – jakby każdy uczeń wiedział, że słowa, które przepisuje, mają trafić do kogoś ważnego.
Spotkanie było twórcze, ciepłe i pełne wzajemnej życzliwości. Każdy wyszedł z niego z czymś dobrym – myślą, inspiracją, uśmiechem. Bo podarowanie wiersza to gest bardzo ludzki – prosty jak wyciągnięcie do kogoś ręki.
